हिमालको काखमा अवस्थित सुरम्य गाउँहरूमा असोजको शीतसँगै उल्लासको बास्ना छाउनुपर्ने थियो। पाखा-पखेरामा फुलेका सयपत्री, घर-घरमा ठडिने लिङ्गे पिङ र परदेशिएका पाइलाहरू गाउँ फर्किँदा छाउने खुसीले पहाडका बस्तीहरू गुञ्जयमान हुनुपर्ने समय हो यो। तर, यसपालि रसुवाका थुप्रै बस्तीहरूमा उल्लास होइन, केवल मृत्युतुल्य नीरव सन्नाटा र कहालीलाग्दो शोक व्याप्त छ। एकैछिनको भीषण बाढी र पहिरोले आँखै अगाडिको घरबार, लहलहाउँदा खेतबारी र पुस्तौंदेखिको चिनारी मात्र बगाएन— कैयौँको सिङ्गो संसार र खुसीका आधारहरू समेत सदाका लागि खोसेर लग्यो। चाडपर्वले प्रायः पुराना घाउहरू भुलाएर खुसी साट्ने अवसर ल्याउँछ। तर, सर्वस्व गुमाएका पीडितहरूका लागि भने यो दशैं उत्सव होइन, एउटा गहिरो र कारुणिक दशा बनेर आएको…
